"یاران و دوستان همیشگی رها سلام"
من معتقدم هر حرفی رو که ادم می زنه یه چیزی توی دنیاخلق می کنه که نسبت
به اون مسئوله گاهی اوقات همه ی ما یه حرف برای گفتن داریم پس همه ی ما
نسبت به یه چیز مسئولیم اینو گفتم که همیشه مواظب حرفایی که می زنیم یا چیزایی
.که قراره خلق کنیم یا اصلا بهتر بگم مسئو لیتهایی که قراره قبول کنیم باشیم
راستی ببخشید اگه دیر کردم اما خوشحالم که در زمان غیبتم بودند کسانی که فراموشم
"نکرده بودند.این اواخر کتابی به من معرفی شد به نام "واران" از "جلیل صفربیگی
پیشنهادمی کنم بخونیدش یه جورایی احساس می کنم حرف های من و شماست همون
...حرفایی که مسئو لیتش
. شعر زیر یکی از منتخب های این کتابه حتما بخونیدش راستی نظر یادتون نره
"بین خودمان باشد"
ما ادم ها
از لجی که داریم
هیچ گاه با خودمان اشتی نمی کنیم
چشم هامان
بین هم دیوار کشیده اندو
چشم دیدن همدیگر را ندارند
می گویید نه؟
خودتان را بغل کنید
وصورتتان را ببو سید!؟
ما ادم ها هیچ گاه
تنهاییمان را
به همدیگر تعارف نمی کنیم
درست مثل ماهی ها
که اب را به همدیگر تعارف نمی کنند
ما ادم ها
...
دست خودمان که نیست ادمیم دیگر!؟
" تو هیچ نگفتی"
خورشید را نشانم دادی و من چشم بستم. نا امیدی را بهانه کردم
و تو هیچ نگفتی...
.مقصد را به من شناساندی و من خود را به خواب زدم خستگی را بهانه کردم
و تو باز هیچ نگفتی ..
وامروز با ندوهگین ترین اوازم از تو می خواهم که مگذاری دلم به سمت باطل برود.
پس از انکه به حق هدایتم فرمودی.....
"ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا و حبلنا من لدنک رحمه انک انت الوهاب"
"حال من"
حالمان بد نیست غم کم می خوریم کم که نه هر روز کم کم میخوریم
اب می خواهم سرابم می دهند عشق می ورزم عذابم می دهند
خود نمی دانم کجا رفتم به خواب از چه بیدارم نکردی افتاب
خنجری بر قلب بیمارم زدند بی گناهی بودم و دارم زدند
دشنه ای نا مرد بر پشتم نشست از غم نا مردمی پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ ازاد شد یک شبه بیداد امد داد شد
عشق اخر تیشه زد بر ریشه ام تیشه زد بر ریشه اندیشه ام
عشق اگر ای است مرتد می شوم خوب اگر این است من بد می شوم
بس کن ای دل نا بسامانی بس است کافرم دیگر مسلمانی بس است
در میان خلق سردر گم شدم عاقبت الوده مردم شدم
بعد از این با بی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم
نیستم از مردم خنجر بدست بت پرستم بت پرستم بت پرست
بت پرستم بت پرستی کار ماست چشم پرستی تحفه بازار ماست
درد می بازم چو لب تر می کنم طالعم شوم است باور می کنم
من که با دریا خو کرده ام راه دریا را چرا گم کرده ام
قفل غم بر درب سلولم مزن من خودم خوش باورم گولم نزن
من نمی گویم که خاموشم نکن من نمی گویم فراموشم نکن
من نمی گویم با من یار باش من نمی گویم مرا غمخوار باش
من نمی گویم دگر گفتن بس است گفتن اما هیچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شیرین شاد باش دست کم یک شب تو هم فرهاد باش
اه در شهر شما یاری نبود قصه هایم را خریداری نبود
وای رسم شهرتان بیداد بود شهرتان از خون ما اباد بود
از در و دیوارتان خون می چکد خون من فرهاد و مجنون می چکد
خسته ام خسته ام از قصه های شومتان خسته از همدردی مسمو متان
این همه خنجر دل کس خون نشد این همه لیلی کسی مجنون نشد
کوه کندن گر نباشد تیشه ام بوئی از فرهاد دارد تیشه ام
عشق از من دور و پایم لنگ بود قیمتش بسیار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پایم خسته بود تیشه گر افتاد دستم بسته بود
هیچ کس فکر ما را کرد نه هیچ کس اندوه ما را دید نه
هیچ کس چشمی برایم تر نکرد هیچ کس یک روز با من سر نکرد
هیچ کس اشکی برای ما نریخت هر که با ما بود از ما می گریخت
چند روزیست که حالم دیدنیست حال من از این و ان پرسیدنی است
گاه بر روی زمین ذل می زنم گاه بر حافظ تفال می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت یک غزل امد که حالم را گرفت
ما زیاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود انچه می پنداشتیم
"عرفان"
رسیدن به خداوند با او بودن در تمامی ابعاد زندگی است ، نه فقط در شرایط
ممتازی هم چون لحظات ارتباط با خدا یا نیایش . همواره باید خداوند
را تجربه کرد_به هنگام قدم زدن در جاده ، تنفس هوای الوده ، به هنگام
شادی ، نوشیدن یک نوشابه ، به هنگام تلاش برای فهمیدن متنی که در
حال مطالعه اش هستیم .خداوند امیخته همه این هاست ؛
و هر موقعیتی برای درک او و گفتن این که : خدا با ماست ، مناسب است.
کلید عرفان ، تلاش برای دیدن ان چیزی است که در پی هر چیز نهفته
است ، که پایداری و مقاومت است ؛ باز نا ایستادن در سطح ، و هر
چیز را یک نماد ، یک نشانه ، یک ایین ، یک نگاره دانستن است.
"برای کسی که خداوند را تجربه می کند ،
جهان یک پیام عظیم است."
" جای خودت نفس بکش "
تا حالا فکر کردی از صبح تا شب چقدر مجبوری خودت نباشی .
چقدر مجبوری احساساست رو به کسی نشون ندی.
چقدر مجبوری کارهایی رو انجام بدی که هیچ لذتی برات ندارن.
چقدر مجبوری به بقیه دروغ بگی تا خودتو قایم کنی .
چه قدر مجبور شدی واسه کارایی که اصلا برات لذتی نداشتن خودتو توی منگنه بذاری.
چند بار خواستی گریه کنی و نکردی.
چند بار خواستی بخندی ولی نخندیدی.
چرا ماها عادت کردیم اون جور که خودمون دوست نداریم ،زندگی کنیم .
چرا مجبوریم از ترس اینکه بقیه تاییدمون نکنن کارایی رو بکنیم.
همه این اجبارا و باید و نباید ها نمی ذارن شبا راحت بخوابیم.
ولی خوب می دونی ،می شه این فشار ها رو کم کرد نمی شه ؟
مثلا اینکه یاد بگیریم احساسات مونو نشون بدیم .
اگه از دست کسی شکایت داشتیم به یه روش خوب به
اون بفهمونیم . اگه ازمون نظر خواستن همونی رو بگیم که باور داریم.
" برای هیچ کس نقش بازی نکنیم."
دوست دارمت اما...
اضطراب نمی گذارد
نه گرمایت را حس کنم
نه ارامشت را !!!
که با شکافتنش دنیایی لرزید!
دل من نیز پر بود وقتی شکست؛
ولی سکوتی کرد…
که به دنیا می ارزید!!!
"خودتو از خودت پنهون نکن"
هیچ وقت خودتو از خودت پنهون نکن هیچ وقت نگذار دیگران
رو از وجود خودت محروم کنی . اینو یادت با شه ادما هر چقدر بد
باشن هر چه قدر بدی کرده باشن ،روحی به نام روح خدا درون شون
شناوره یه روح مثبت که باهمه بدی ها شون اونا رو سمت
قشنگی ها می کشونه .
" پس هیچ وقت واسه خوبی و خوب بودن دیر نیست."
پس کی می ایی؟
خداوندا ما یو سفی نداریم تا خواب هایمان را تعبیر کند، ما علی نداریم تا
معجزه محمد را برایمان با صدایی خوش بخواند ، ما یعقوبی نداریم تا صبر او
را دست مایه زندگانیمان قرار دهیم ،ما نوحی نداریم تا برای ما در برابر سیل ها و
طو فان های زندگی کشتی بسازد و ما را با خود همراه کند...
خدا وندا من تعبیر خوابهایم را از تو می خواهم،خدا وندا من وعده محمد ، یوسف ،
ابراهیم ... را از تو می خواهم ،من همه و همه را از تو می خواهم پس خداوندا
اراده کن که با اراده تو دنیا واژگون می شود
خداوندا اراده کن که اراده توپایان بخش جمعه های انتظار است ، که اراده تو
پایان بخش دلتنگی ها و اشکهای شبا نه من است ، خداوندا اراده کن که با اراده تو
جهان به تماشا ی کعبه می نشیند ، که تنها با اراده تو خواب های ما معنی دار
می شود ؛ خداوندا من امدن مهدی را از تو می خواهم ،اری مهدی ...
مهدی جان چه بگویم از انتظار از دل تنگی های شبانه از دست هایی که رو
به اسمان گرفتم و برای هر جمعه دعا کردم ولی بی جواب ماند مهدی جان
دیگر چشم هایم سویی ندارد من و این گریه های شبا نه مونس یکدیگریم
مهدی جان منتظرت هستم ای عدل وعده داده شده
مهدی جان من با وجود گذشته های تاریک ، به فردا های روشن تردید دارم
مهدی جان
ما تشنه ایم و دلتنگ......
ما در مانده ایم و خسته.....
پس کی می ایی؟
مهدی جان هر لحظه منتظرت هستم چرا که با امدنتو ما دو باره متولد میشویم
چرا که می دانیم تو محمدی دیگر هستی
تو یوسفی دیگر هستی
تو........
که مارا باز بشارت می دهی
"ای بشارت دهنده"
"خدا"
در روز های کهن، هنگامی که نخستین لرزش سخن به لبها یم امد،از کوه مقدس بالا
رفتم و با خدا گفتم"خداوندگارا،من بنده توام. اراده پنهان تو قانون من است وتا ابد تو
را فرمان بردارم."اما خدا پاسخی نداد،و مانند طوفانی سهمگین گذشت.
انگاه پس از هزار سال از کوه مقدس بالا رفتم وباز با خدا گفتم"افریدگارا،من افریده
توام. تو مرا از گل ساختی ومن همه چیزم را از تو دارم."اما خدا پاسخی نداد ومانند
هزار بال تیز پرواز گذشت.
انگاه پس از هزار سال باز از کوه مقدس بالا رفتم وبا خدا گفتم" ای پدر فمن فرزند
توام. تو با رحمت و محبت مرا به دنیا اوردی. و من با محبت و عبادت ملکوت تو را
به ارث می برم." اما خدا پاسخ نداد ومانند مهی که تپه های دور دست را می پو شاند
گذشت.
انگاه پس از هزار سال باز از کوه مقدس بالارفتم وبا خدا گفتم" خدای من،ای ارمان
وسرانجام من، من دیروز توام وتو فردای منی. من ریشه توام در خاک و تو گلاله منی
در اسمان،و ما با هم در برابرخورشید می بالیم."
انگه خدا بر من خمید ودر گوشم سخنان شیزینی به نجوا گفت،و مانند دریایی که
جویباری را در بر می گیرد مرا در بر گرفت.
وهنگامی که به دره ها ودشت ها فرود امدم خدا هم انجا بود.
"جبران خلیل جبران"
کتاب پیامبر ودیوانه